Kafası güzeldi.
Ayılınca söylediklerinin hiçbirini hatırlamazdı.
Boş kutular gibi biriktirmişti hayatını.
Kısık gözleri, umursamaz beynine ihanet ederdi.
Boşvermişliğin konforu, altına çekilmiş bir koltuk gibiydi.
Bıraktığın yerde kalakalır,
köklerini bile budayamazdı.
Hayatı teks gibiydi,
replikler en kuytulardan çıkardı.
Nefesi ağırdı, tedariksizdi.
Güzelim canı, onu bile terk etmişti.
Bizim için eski olan,
onun için yeniydi.
Aşk, meşk bir hikâyeydi;
mum kokulu odasının başrolüydü.
Belli ki film
henüz başlamamıştı.
İflah olmaz bakışlar
yanında yaşayamazdı.
Yaşamak neydi ki
nefes almak yeterdi.
Unut anlattıklarımı,
belki de sonra anlatacaklarımı derdi
Bir an geldi ve geçti diye san
zaten en güzeli sanmaktı..
İçini ürperten duygular
bedenini ele geçirmişti.
Ellerindeki çizgiler,