Bir gün gelir de bir an çokça zamanlardan sonra geri dönüp baktığında bilmem anlar mısın o senin bir anının benim ömrüm olduğunu ne çok sevildiğini artık çok geç olduğunuu...
Herkes yalnızca kendi derdinde, birini aĝına düşürme peşinde bense kalabalıĝın içinde kimsenin fark etmediği bir obje gibiyim.Arkadaşlık adı altında yok sayılan bir obje...
"Camı kırılan herkese koştun, evin yandı kimse yoktu"
Hayat böyledir işte.
Kime gel dediysek işleri çıktı, kim bize gel dediyse işimizi gücümüzü bırakıp gittik.
Bizim kaybetmemiz çok normal...