Yakup
@__yakup_
99 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Her şeyi fazla mı boşverdim yoksa hayattan umudumu mu kestim anlayamıyorum. Geçiyor mu yoksa alışıyor muyum ya da farkında olmadan kayboluyor muyum ?
Bilmiyorum.. Düzene ayak uyduramıyorum. Bu durum canımı yakıyor. Zorunda olmak, istemediğim bir çok duruma göz yummak. Gram mutlu değilken her şey çok normalmiş gibi etrafa yalancı gülücükler saçmak. Aile, arkadaşlar ve yaşam içinde yapılması gereken onca eylem.
Sorgulanmak, beklenmek..
Etrafımdaki nice kimseler bir şeyler bekliyor benden. En basitiyle konuşmamı. Oysaki bazen ne kadar zorlanıyorum. Bilmiyorlar. Benim canım yanıyor, acı çekemiyorum. Gökyüzüne bakıyorum ama ben nefes alamıyorum. Gündüzüm, gecem. Ya biliyorsam düzenin içine hapsolacağımı ?
Yaşam bir körlük ve ben bunu kalbimi kör ettiğimde anladım. Bu yüzden ruhumu özgürlüğe çıkarmak istiyorum. İşte görmememin sebebi bu yaşam. Doğruluğuna yemin ederim ki ben yaşayamıyorum. İçimdeki fırtınayı dindirmek için kalbimi açıyor, gözlerimi kapıyorum. Ve kendimi sonsuz bir özgürlüğe bırakıyorum..
Evet, yaşam bir körlüktür. Hâlâ gülümsemek için bir sebebimiz varsa da bu körlük sayesindedir. İlk defa bu dünyaya geldiğimizde ağlamadık mı ? Masum gözlerimizi açtığımızda gördüğümüz tek şey acımasızlık ve yalan bir yaşamdı, belkide belkide... bu yüzden doğarken ağlar insan. Ayrıca Yakup içindeki fırtına kalbindeki bu boşluk belkide yaşama sebebini görmen için Allah'ın sana lûtfettiği bir imtihandır. Umarım bu imtihana güzel kalbin dayanır ve kazanırsın.
Her şeyi fazla mı boşverdim yoksa hayattan umudumu mu kestim anlayamıyorum. Geçiyor mu yoksa alışıyor muyum ya da farkında olmadan kayboluyor muyum ?
Bilmiyorum.. Düzene ayak uyduramıyorum. Bu durum canımı yakıyor. Zorunda olmak, istemediğim bir çok duruma göz yummak. Gram mutlu değilken her şey çok normalmiş gibi etrafa yalancı gülücükler saçmak. Aile, arkadaşlar ve yaşam içinde yapılması gereken onca eylem.
Sorgulanmak, beklenmek..
Etrafımdaki nice kimseler bir şeyler bekliyor benden. En basitiyle konuşmamı. Oysaki bazen ne kadar zorlanıyorum. Bilmiyorlar. Benim canım yanıyor, acı çekemiyorum. Gökyüzüne bakıyorum ama ben nefes alamıyorum. Gündüzüm, gecem. Ya biliyorsam düzenin içine hapsolacağımı ?
Yaşam bir körlük ve ben bunu kalbimi kör ettiğimde anladım. Bu yüzden ruhumu özgürlüğe çıkarmak istiyorum. İşte görmememin sebebi bu yaşam. Doğruluğuna yemin ederim ki ben yaşayamıyorum. İçimdeki fırtınayı dindirmek için kalbimi açıyor, gözlerimi kapıyorum. Ve kendimi sonsuz bir özgürlüğe bırakıyorum..
Kardeş sen depresyonda olabilirmisin. Paylaşımların biraz fazla karamsar geldi bana
Her şey o kadar iyi olabilecekken neden hepimiz de acı çekiyoruz?
Bu yorum görüntülenemiyor