Sükutun yalnızlığa eşlik ettiği vakitler de vardı.. Geceleri uyumak, gündüzleri uyanmak;
hayatı yaşayamamanın dengesizliği içerisinde
zıttına dönüşüyordu..
Gözler acıyor,
gönüller yangından kavruluyor
ve dahi kül oluyordu..
Ama en nihayetinde buna;
"yaşamak" deniyordu..🍃