Bir ölü diyor ki ;
Buz gibi bendenime , beyaz kefeni. Ölçtüler biçtiler , dost bildiklerim. Eşim ,dostum, kardeşim el ele verip. Musallaya koydular, can bildiklerim…!
Kıldırdılar namazımı , kırk saniyede . İndirdiler mezara, on saniyede . İncecik bir kefenle , kara toprağa . Yatırdılar bedenimi , dost bildiklerim. Tahtaları dizdiler , bir bir kabrime . Acımadılar hiç kimse , o an halime. Kürek kürek , toprak atıp üstüme . Karanlığa boğdular, dost bildiklerim. Anladım ki eş, dost hepsi yalanmış . Bir Fatiha okuyan , bırakıp kaçmış . Kabir denen bu yer , ne kadar darmış. Yapayalnız bıraktılar ,can bildiklerim…
İndiler baş ucuma , münkerle nekir. Açtılar defterimi, sordular bir bir . Kalmadı gizli , saklı hiçbir amelim. ALLAH ‘ım ne kadar zor imiş KABİR…
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.