Gecenin koynunda bir söz aradım,
Yıldızlar sustu, ay bile daraldı.
Kalbimle konuştum, kırık ama sadık—
Her yara bir harf, her harf bir ağıt.
Rüzgâr geçti, eski bir dost gibi,
Adını anmadan, izini silmeden.
Bir gül açtı içimde, sessiz ve diri,
Kokusu sen, sesi ben, rengi bizden.
Artık barıştım geceyle,
Karanlıkta kendimi gördüm.
Seninle değil belki,
Ama kendimle yürümeyi öğrendim.