Mahir İz, şiirin yalnız his ve bir takım garami (lirik) duyguların dile getirilmesi için yazılmayacağını düşünüyordu. Şiirin bedii bir heyecan, hamasi bir cûşiş, ahlaki bir gaye bir fazilet telkini milli duyguların nemalandırılması gibi iyi, güzel,makbul ve faydalı maksatları ihtiva etmesi karşılığında kıymetinin artacağını ifade ediyordu.
Kimseyle münakaşa etmeyen, beğenmediği fikirleri bile sabırla dinleyen Mahir hoca, değiştiremeyeceği insanları,şeyleri ve halleri olduğu gibi kabullenmiş;fakat onlara gönlünde yer vermemiştir.