elvan
@_erbain_
büyük çöküntü ve melankoli anları dışında neşeli.*
Kocaeli Üniversitesi
Kocaeli
64 okur puanı
Ekim 2022 tarihinde katıldı
Kitapta Türk Diş Hekimleri Birliği tarafından düzenlenen ve ana teması yara olan öykü yarışmasında dereceye giren hikâyeler yer alıyor. Hayatın içerisinde iğreti duran, sessizliğin gürültüsünde kaybolan, kentin keşmekeşliğinde yabancılaşan, yazgısında yalnızlığa rastlanan insanların yaşamlarına değiniliyor.
Her yara kabuk bağlar, tekrar kanar, izi kalır. Tüm bu izler geçmişi hatırlatır. Yaranın derinliği acıyla doğru orantılıdır. Bu orantının tam ortasında hizalanmış, çokça başarılı, içimizden bir eser.
Geçmiş zaman kedileri, 1870'lerden 1950'lere kadar kedilerin edebiyatta nasıl bir yeri olduğu sorusunu cevaplıyor. Daha önce gazetelerde yayımlanmış olan Halit Ziya Uşaklıgil, Ahmet Haşim, Hüseyin Rahmi Gürpınar gibi yazarların hikâyelerinden kesitler sunuyor. Kitapta Arapça- Farsça kelimeler, tamlamalar çok fazla kullanıldığı için okuma hızı ister istemez düşebiliyor. Bu da bende bir kopukluk yarattı, sürekli dipnot kısmına bakmak metinden uzaklaştırıyor ve dikkat dağıtabiliyor. Bu durumu göz önüne alarak okumakta fayda var. Fakat yüz otuz beşinci sayfadan sonra akıcı bir dilin ön palana çıktığını söyleyebilirim. Aralarından Ziya Osman Saba'nın kedi adlı hikâyesini pekâlâ sevdim. Diğerlerine göre çok daha derin bir anlamı ve anlatımı vardı. Aynı zamanda bir hayvanı alelade sevmenin değil gerçekten değer vermenin, hayatımızı şekillendiren travmaların sevdiklerimize nasıl bu denli zarar verebileceğinin, herhangi bir varlığı coşkuyla sevmenin vahşeti beraberinde getirdiğinin en iyi örneğiydi.
Bir hayvansever olarak İstanbul sokaklarında dolanan kimilerine göre nankör veyahut düşman olarak adlandırılan bu tekinsiz kedilerin ruh hallerini, insanlarla nasıl ilişkilerinin olduğunu okumak oldukça keyifliydi.
-"Hanım! En son cevabını isterim. Ya ben ya kediler?"
-"Kediler."
Ece Ayhan'ın deyimiyle "dünyayla yaralıydı"
Nilgün Marmara'nın günlüklerinin bir derlemesi. İçerisinde okuduğu kitaplardan alıntılar, izlediği filmlerden replikler, aforizmalar ve diyaloglar mevcut.
Aynı zamanda el yazısı da bulunuyor. "İnsanın hayatla kurduğu ilişki en çok ellerinden okunurmuş" diyor 
Birhan Keskin
'Paniğini kukla yapmış hasta bir çocuğun' elleri daima titrer ve belki de bu yüzden Nilgün'ün yazıları dağınık, karmakarışık, yarım bırakılmıştı. Bu durum tüm hayatını özetliyor esasında. Cümlelerindeki burukluk öylesine elle tutulur cinsten ki bunu hissetmemek mümkün değil. En başından mahvolanların kendine bir yer edinememeye mahkum olduğunu melankoliyle yoğrulmuş satırlarını okuyunca herkes hissedecektir sanırım.
Birhan Keskin
'Paniğini kukla yapmış hasta bir çocuğun' elleri daima titrer ve belki de bu yüzden Nilgün'ün yazıları dağınık, karmakarışık, yarım bırakılmıştı. Bu durum tüm hayatını özetliyor esasında. Cümlelerindeki burukluk öylesine elle tutulur cinsten ki bunu hissetmemek mümkün değil. En başından mahvolanların kendine bir yer edinememeye mahkum olduğunu melankoliyle yoğrulmuş satırlarını okuyunca herkes hissedecektir sanırım.Cahit Zarifoğlu'nun çocuk kitaplarını okumayı çok seviyorum.
Gülücük, sade dili, munis mısralarıyla çocuklara şiir okuma sevgisini aşılayabiliyor muhakkak. Her yaştan insanın çehresinde gülücükler oluşturabilecek bir eser.
"bir gün nasılsa bütün acılar eskiyecek."
bütün dizelerine küçük harfle başlaması, kendisinden "dingin, ağırbaşlı bir çocukmuşum. hiç ağlamazmışım ve galiba bu yüzden şimdi çok ağlıyorum." diye bahsetmesi arkadaş'ın samimiyetini hissetmemi sağlayan bir etkendi.
ismi bile insana umut vaat ediyor sanki.
gencecik yaşında vefat etmiş olması çokça hüzünlendirmekle birlikte eminim yaşasaydı daha nice eserleriyle adından söz ettirecekti.
velhasılıkelam ümidi ve de melankoliyi bu denli anlatabilen,
hissettirebilen bu şiirleri okuyun, okutturun. :')