İnsan saramadığı yarayı saklarmış... Bazen bir gülüşün içinde gizler, bazende derin bir sessizliğe kundaklarmış! Ve insanın; mutsuz bir pencerede asılı kalsada gözbebekleri. Kırık kanadını yaslayıp Rabbine, "ALLAH büyük..." der... İmtihan bu der... Susarmış.
“ ve çok defa beklenmedik bir anda, unutulmuş ıssız bir köşede rastlanılan bir insan, sıcacık konuşmasıyla insana benliğinin bozuk yollarını, sığınılacak bir köşeciği, zamanı, insanların aptallıklarını, yalancılıklarını unutturabilir. “🍃
Şu yolculukları birde içimize yapabilsek.. özümüze dönsek mesela..
Hani biz, bize yalan söylenmesini istemeyiz ya, heh işte biz de söylemesek keşke kimseye.. Hani kırılmaktan korktuğumuz gibi korksak kırmaktan.. vesselam…
