Kendimin ağacı gibiyim
kendimin duvarı
evi
odası
eli
ayağı
nereye bakacağımı bilmediğim zamanlar aklımda hep bir sokağa döndüğün an sen sokağa dönünce ordular nasıl dağılır anlıyorum
sen sokağa dönünce Dora Maar kadar ağlıyorsun.
Çalışmayan bir aleti kapatıp açmak gibi
Beni de her gece kapatıp kapatıp
her Sabah açan yeryüzü
sanki dünyaya gelmedim de
olmayan bir yerde olmayan birine bakıp bakıp çıktım ben.