Oturur oturmaz içime çocukluğun insanı felç eden acısı çöküyor, bunu bekliyordum ama böyle değil. Acıya talimliyim sanırdım, acının soğuduğuna ve yönetilebilir olduğuna inanmıştım ama şimdi beni yenilenmiş bir güçle yakalıyor. Neyse ki bilincimi kaybedeceğimi sanacak kadar canımı yaktığında buharlaşmaya başladığını tecrübelerimden biliyorum. Bir kazada kolunu ya da bacağını kaybedenlerin bir şey hissetmediklerini söylemeleri gibi, çünkü sinirler bu kadar çok acıyı beyne iletemiyor, sisteme aşırı yükleniliyor, acıya direnmeden, gelmesine izin verdiğimde olan bu.