"Günün birinde, etrafındakileri olduğu gibi kabul etmeyi başardığında daha da çok seveceksin."
"Sahi mi?"
"Yemin ederim. Günün birinde onu olduğu gibi seveceksin. Çünkü insanlardan, verebileceklerinden fazlasını bekleyemeyiz."
"Senin güneşin hüzünlü Zezé. Yağmur yerine gözyaşlarıyla kuşatılmış bir güneş. Sahip olduğu gücü, yeteneklerini henüz kavrayamamış bir güneş. Küçük, biraz mızmız bir güneş."
Ruhumdaki yalnızlığı ilk fark eden öğretmenimdi peder. Gözlerinden hüzün ve kayıtsızlık okunan, kimselerin anlayamadığı o küçük çocuğun hüznünü ilk keşfedendi. On bir yaşımda verdiğim bütün mücadeleleri bilirdi. Bakılıp büyütülsün diye oğlu olmayan bir zenginin yanına verilmiş yoksul bir çocuğun öyküsüydü bu...