Doya doya yaşamak,nelere sahip olduğumuzla belirlenmez,kendimize sahip olup olmadığımızla belirlenir.
Ölümden sonra hayat var mı?
Asıl ilgilenmemiz gereken şey,tam şu anda hayat var mı?
Nefes alıyor olmamız bizi yaşıyor kılmaz.Tam şu anda yaşamda mıyım?Tam şu anda bulunduğum anı tüm hücrelerimle deneyimliyor muyum?Asıl buna cevap vermeliyiz.
İnsan kendiyle mutlu olamadığı;amaçsız,kimliksiz,hedefsiz bir varoluş hâline çekilemediği sürece,kalıcı huzur hâline de kavuşamayacaktır.”Sadece var olmayı” öğrenmemiş bir ruhu,sonsuza kadar kutlu edebilecek bir yer yoktur.Mutluluk,dışarıdaki şartlara bağlı olduğu sürece geçicidir.Bu da huzursuzluğa kaynaktır.
Bireyselliğimizi yitirdiğimiz anlar;olmak yerine,kabul görme ve onaylanma çabasına girdiğimiz anlardır.Kimsenin hikâyesi,kimsenin doğruları;senin kendi yaşam yolculuğunda attığın adımların hakkını vermeye yetmeyecektir.
Geçici olan şeylerden elde edeceğimiz mutluluk da geçici olacaktır.Kimse,hiçbir şey seni tam olarak mutlu edemez.Gerçek mutluluk,saadet içeriden gelen bir haldir,dışarıdan,geçici olandan değil.