Dünyanın güçlülere ait olmasında şaşacak bir şey yoktu. Köleler, kendi köleliklerine saplantıyla bağlıydı. İş, önünde secde edip tapındıkları altın putuydu onların.
İntiharı düşünüyordum , çünkü bir seçeneğimin olması gerekiyordu. Onu düşünebilecek durumda olmam önemliydi, iyi günlerimde ben de aynen bunu yaptım, çünkü bir kontrol duygusu veriyordu... Son bir kez kontrol bende olacaktı.
Hep, her şeyi dönüştürebilmek için gereksindiğimiz şeyin -mucizenin- başka bir yerde olduğunu düşünürüz, oysa genellikle yanı başımızdadır. Bazen de o biziz, kendimiz.