İçim sıkılıyor. Kişisel bunalımlarımız yetmezmiş gibi, mutluluk verici bir sabaha uyanamıyoruz hiç. Tüyler ürpertici haberler okuyoruz. Yoruldum artık. Bunca değersizlik bana ne için uğraştığımızı sorgulatıyor. Gitmenin kollarına teslim ediliyoruz. Nereye. Kime.
Ağlarken yutkunmayı beceremediğim için boğuluyordum az önce. Böyle bir sebepten ölürsem Birhan Keskin'e selamlarımı iletin. İlk acıyla değilse bile sonuncusuyla öldü diyebilirsiniz. Hayatla aramı düzeltmiş olurum hem belki.