Özellikle son 80 sayfasını nefes almadan okudum diyebilirim. Bazen beni de hayattan koparmaya sürükleyen anlar oluyordu, o anlarda Nora'yı hatırlayacağım. Bütün yaşadıklarına rağmen mutlu olabileceği hayatı bulup yaşamak istedi. Mutlu olmayı tercih etti. Umutsuzluk olsa bile elbet bir gün umutlar tekrar yeşerecektir...