Ağaç olduğu gibidir, olduğu şeyin olanaklarını sürer, çiçek açması gerektiğinde açar, yaprak dökmesi gerektiğinde döker. Çiçek açtım diye övünmez, yaprak döktüm diye yerinmez; hep çiçekte kalmaya çalışmaz, çünkü bu, onun doğasına aykırıdır. Ama Camus'nün dediği gibi, "insan olduğu şeyi reddeden tek varlıktır". Yaşamın olağan akışına aykırı biçimde, ister ki hep çiçekte kalsın. Hiçbir nevbahar doyuramaz onu ve bütün sonbaharları kendine düşman sanar. İnsan, ağacın yaşam bilgeliğine erişemeyecek denli açgözlü, saldırgan ve kötücüldür.