Her şeyden sıkıldığım bir evreye geldim. Tahammül seviyem yok artık. Kimseye gereğinden fazla katlanamıyorum. Kimsenin peşinden koşacak gücüm yok. Belki de bırakmayı öğrendim. Olacak her şey kabulüm, olmayana da üzülecek zamanları çoktan geçtim.
Ayrılık değil, özlemek hiç değil; en büyük acı, bu giderek büyüyen boşlukmuş. En büyük dert, kimi özlediğini, kimi sevdiğini bilememekmiş. En büyük kayboluş; sevip sevip sonunda kimi sevdiğini bilmemekmiş.🍂