..yazmak,duygularını bir kalıba sığdırmak gibidir çoğu zaman. Lâkin kalıp her zaman dar gelir. Kelimeler de hissizdirler,bu yüzden kaçarız bazen yazmaktan, çizmekten, en çok da kendimizden..
...
kendimizden kaçtığımızı zannederken zaman zaman, yine koşacak tek limanın kendimiz olduğunu fark etmek daha da yoruyor yüreğimizi. Bir boşlukta asılı kalmış zannederiz ruhumuzu..
...
en son yine döner dolaşır kalemimize sığınırız. Şu an da olduğu gibi..
...
ve yine kelâmlar eksik..