Kelimeler diyordum Olric, bazen sadece karanlıkta parlar. İnsan, gündüzün o telaşı gürültüsünde kendi sesini bile duyamazken, bir kitabın sayfalan arasına gizlenmiş o küçük ışıkta kendini buluyor. Herkesin uyuduğu, şehirlerin sustuğu o saatlerde; bir sayfa
ışık ve bitmek bilmeyen bir iç döküş ...
Belki de biz, sadece aydınlanmış birkaç satırın arasında tutunmaya çalışıyoruz bu hayata.
Işığı kapatma Olric, henüz hikäye bitmedi.