Son zamanlarda insanlara bağlanma duygusu yine burnumun direğini sızlatıyor, insan değer gördüğü ya da etrafında sana güvenen insanlar gördüğünde o kişiden uzaklaşmak istemiyor. En son lise zamanlarında hissetmiştim bunu. Şimdilerde tekrar tetikleniyor. Birinin sana güvenmesinin, sana destek çıkmasının ne kadar önemli olduğunu anlıyorum. İnsan bunlarla var oluyormuş. Lisede hocam hep “insanlara anlam yükleme, onlar gelip geçer “ derdi, evet nerden baksam 9-10 yıl öncesi.Her zaman kendi omzumu sıvazlayıp “kendi arkadaşında, hocanda, dostunda kendinsin” diyorum ama bazen sanki yol ortasında oturup ağlayan küçük bir çocuk gibi birinin elimden tutup kaldırmasına, göz yaşlarımı silmesine ihtiyacım oluyor. Şimdilerde masa başında ağlıyorum sonra yine kendi göz yaşlarımı silip, kendi elimden tutup kendime destek oluyorum. Küçüklüğümden beri yaşadığım herhangi mutlu veya üzgün anımda yanımda güvende hissettiğim birileri olmadı. Herkesi izleyen, bakışlarını gülümseten insanlar vardı etrafında. Benim ise her anımda gözlerim dolardı, doluyor. Ben kendimle gurur duyuyorum ama o şefkatla bakan insanlardan gelen göz bebeğini gülümseten duyguları yaşamadan o yollardan geçiyorum. Kendi elimden kendim tutup hem gülüyorum, hem ağlıyorum.