Sevilmek istiyor insan. Sevilmek istiyor istemesine de, aynı acıları yaşamaktan da bir o kadar korkuyor. "Yine aynı olursa?" diyor,
"Ya bu da diğerleri gibiyse?" diyor, "Ben yine ne yapar ne eder güvenirim de, ya güvenim bu sefer de boşa çıkarsa?" diyor. Sevip sevilmemekten, kendisini sevdiği için pişman olduğu günlerin içinde bulmaktan korkuyor. Hiçe sayılmaktan, yarım kalmaktan korkuyor. Ama bu korkunun insana hissettirdiği kaygıyı bir Allah'ın kulu anlamıyor. Herkes ilk başta şöyle severim, böyle severim edalarıyla geliyor. Sonra bir bakıyorsun, iki gün sonra ortadan kayboluyor. En kötüsü de bir daha kimseyi sevmememiz gerektiğini, elimizde avucumuzda ne varsa önüne döktüklerimiz öğretiyor. Güvendiklerimiz de her zamanki gibi yanıltmıyor. İnsan en çok dinlenmek istediğinde yoruluyor da, duyguları en çok bu yıpratıyor.
Çok sevince can acıyor.
Sevilen de bundan besleniyor."