Gülər Abdinova
@abdn0vaa
14 Ağustos 2007
8 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İçimdə heç cür yaxamı buraxmayan bir sıxıntı yarandr Beynimdə də yalnız bir fikir: insan həyatı hər an üzülmək təhlükəsi olan nazik bir sapdan asılib, Bu fikir məni çox qorxudurdu.
Reklam
"Əsas insanlığı əldən verməməkdir. Əgər şər qəlbinə işləyib səni dəyişməyibsə, deməli, hələ sənə qalib gəlməyib!"
Kitabı iki dəfə oxumuşam. İlk dəfə oxuyanda sadəcə 13 yaşım var idi. Qarşıma çıxmışdı və oxumuşdum, adına isə heç diqqətlə baxmamışdım. Kitabı üç günə bitirdim. Üstümdə o qədər böyük bir təsir buraxmışdı ki, illər keçsə də unuda bilmədim. O kitab pdf şəklində idi və itmişdi. İllərlə axtardım, amma adını bilmədiyim üçün tapa bilmirdim.
18 yaşımın tamam olmasına altı gün qalmış, Telegramda gəzərkən təsadüfən qarşıma çıxdı. Maraqlı gəldi və oxumağa başladım. Daha ikinci səhifədə artıq axtardığım kitab olduğunu xatırladım. Çox sevinmişdim. Bu dəfə yavaş-yavaş, dərk edərək oxudum və məndə buraxdığı hiss tam başqa idi.
“Mənim payım” mənə göstərdi ki, hər bir qadının öz həyat yolu və azadlığı var. Məsumənin hekayəsindən öyrəndim ki, oxumaq və sevmək üçün mübarizə aparmaq insana güc verir. Başqalarının gözləntilərinə tabe olmaq lazım deyil, hər kəs öz “payını” – öz yolunu seçməlidir.
Tələsirik ki, günlər tez-tez kecsin va biz tez gələcəyə çataq. Amma ela ki yaşa dolursan, daha gələcək olmadığına görə keçmişə baxırsan...
Anam həmişə deyirdi ki, haminin payını ayırıb kənara qoyurlar ki, o payi özü yeyə. Hərdən mənə elə gəlir ki, mənim payim olmayıb. Yeniyetma vaxtdi atama, qardaşlarıma görə öz payımdan keçməli oldum. Sonra arimə görə. Mənə ya bir qəhraman, ya bir vətən xaininin arvadı kimi baxırdılar. Sonra bir müxalifətçinin anası kimi tanıdılar. Sonra savaşçı anası oldum. Neçə dəfə məni gah yuxarı qaldırıb, gah yere çirpdilar. Bunlarin heç biri mənim öz payim deyildi. Heç vaxt heç kimin menim məhz özümün kim olduğunu, nə istədiyimi soruşmadı...