Ancak genellikle en basit bir zihin bile hayır ile şerri, güzellik ile çirkinliği, hak ile bâtılı ayırt etmekte hataya düşmez. Yalnız hayrı fiile dökmek, ancak maddi ve manevi bakımdan güzelliği daima takip etmekle ve bâtıldan da ebediyen uzaklaşmakla olur ki bu, zordur. Psikolojik eleştirilerde pervasızca kalem savuranlar bile acaba bizzat kendi kabahatlerini görmeye ve düzeltmeye güç yetirebiliyorlar mı?