“Yuz yil bekle! Mezarimin yani basinda otur ve oylece bekle. Mutlaka gelecegim seni bir kez daha gormek icin.”
.
.
.
Kendimden emin:
“Sonsuza kadar bekleyecegim?” diyebiliyorum.
“Ah asla, asla! Senin gogsun hep berrak olsun, tatli gulusundeki isilti ve dinginlik hic eksilmesin; bir baska yalniz, minnettar yurege bahsettigin o bir anlik mutluluk ve nese icin talihin hep acik olsun! Tanrim! Bir anlik mutluluk! Koskoca bir omurde az sey mi?..”