"Herkesi bayram telaşı sarmıştı, Mustafa ise gurbette yalnızdı. Oysa ki çocukken bayram sabahı için en çok o heyecan duyardı. Ayakkabılarını yastığının baş ucuna koyar, öyle uyurdu."
Birdenbire bir tramvay çanının sesini duydum. Demek bu garip bahçenin ötesinde, bildiğim İstanbul yolları, her gün gördüğüm insanlar vardı. Bu belki de ilk travmaydı. Sonra silkindim, mumlar söndü ve bahçe önümde durduğu halde uzaklaştı.
O zaman anladım ki ben nöbetteyim ve bu bahçe de Aknoz Kışlasına aitti.