-İnsanın bir amacı olduktan sonra yürünen yolun hiçbir önemi yoktur.
—Duyguya, akıl da rehberlik etmelidir ve bence çekilen zorlukla amaç her zaman orantılı olmalıdır.
“İnsan doğası gereği kibre meyillidir. Aramızda gerçek ya da değil, meziyetlerinden dolayı kibir duygusu taşımayan pek az kimse vardır. Gurur ve kibir kelimeleri çoğunlukla birbirine karıştırılsa da gerçekte başka şeylerdir. Bir insan kibirli olmadan da gururlu olabilir. Gurur daha çok nefsimize duyduğumuz saygıyla ilgilidir; kibir ise başkalarının bize duymasını istediğimiz saygıyla.”