Geçmez sandığın her dert , bitmez sandığın her acı, sonsuz sandığın her mutluluk, bugünden baktığında küçücük bir ânın içine sığabilecek kadar küçülüyor. Her şey , öyle ya da böyle geçip gidiyor.
Hiçbir şey toptan iyi ya da toptan kötü değil. İyiler de var , kötüler de... Ama beyin hep kötüleri seçiyor bizi korumak için. Kötü anılar biraz fazlaysa veya hayatımızda derin izler bıraktıysa , işte o zaman iyi anılar hiç yokmuş gibi geliyor insana. Oysa oradalar , tüm anılar orada , eğer elimizi uzatıp değmeye çalışırsak iyi olanlara da dokunabiliyoruz.
Her bir insanın hikayesi, bizi kendi başımızdan geçen olaylar kadar ilgilendirirdi. Yeter ki kendi gerçekliği içinde kavransın. Her hikaye sonuçta insan varoluşunun bir hikayesi değil miydi? Ve akıp giden hayatın?