“Her zaman dönüş yolunu buluyorsan kimse nereye gittiğini merak etmiyor. Bu… sanırım normal. Yine de üzgün hissediyorum. Aslında düşününce, umurumda değil öyle çok çok. Ama o yumruk göğsüne bir kez çarpınca hissi hemen geçmiyor.
“Her zaman ne yapılması gerektiğini bildiysen, hiç kimse senin için bir şey yapmıyor. Suçlu da değiller aslında. Böyle bir ihtiyaç yaratmamışsın hiç. Söylesen varlığına şaşırırlar.
“Çektiğim acıyı umursayabilecek kimsem olmadı şimdiye kadar. Bir şekilde sahibim olmak isteyen çok insan oldu. Gerçekten sevenler, küçümseyenler ya da göklere çıkaranlar. Bir şekilde hayatlarında olmamı isteyenler, yokluğum fikrine ağlayanlar oldu. Ama çektiğim acıya ağlayabilecek kimsem olmadı şimdiye kadar.”