Düşünmeden, ortada öncül neden olmadan,hiç değilse o an için bilincimi bir yana bırakarak kendimi duygularıma körü körüne kaptıracak olursam; boş boş oturmamak için sevsem veya nefret etsem...İki gün sonra(en geç iki gün sonra), bilerek aldattığım için küçük görmeye başlıyorum kendimi.Sonunda gene sabun köpüğü, gene durağanlık, hareketsizlik.
Bugün anladım ki özgürlüğün tadı varmış..
Bir yıl boyunca zincirlerinden kurtulmanın hazzı varmış yolun sonunda..
Ama iyi ama kötü belki bütün sorumluluklarımın bittiği gün değil bugün fakat
uzun zaman sonra gerçekten yaşadığımı hissettim ben.Sanki önceden farklı nefes alıyomuşum şimdi farklı nefes alıyorum gibi.2 tane sınav için fedakarlık ettiğim yapmadığım sonraya bıraktığım herşey benim elimde artık.Şimdi daha tatlı bi telaş var içimde daha az yoran ve daha çok mutluluk veren şeyler.. Hayatımda "sınav bitsin de şunu yapıcam" dediğim ne varsa anlık isteğimle yapabilirim artık..Çok yakında hepsi..İstediğim kitapları alıp okuyabilirim kurgusuna kapılarak sürüklenerek , gönül rahatlığıya... O bütün soru bankasıymış konu anlatımıymış hepsini atıp kütüphane kurabilirim kendime 'kendi seçtiğim' kitaplarımla...Dokunabilirim şimdi rahatça boyalarıma ,fırçalarıma..İzleyebilirim saatlerce istediğim çizgi filmi...Günlerce uyuyadabilirim içim rahat kaygısız ve kabussuz...
Vee.. ve istersem eğer kendime bir müzik aleti seçerim ve onu çalmayı öğrenirim,
"Artık birşeyleri kendi istek ve arzularım doğrultusunda öğrenip keşfedebilirim, yapabilirim sadece 'kendim' istediğim için..."Sınavın geçmesinin de en güzel yanı bu olsa gerek :')