Aslında kendimi bildim bileli kendimle konuşurum. Durumlarla ilgili yorumlar yapar, argümanlar sunar, bir şeyler açıklar ve dağıttığım rollerle bunları canlandırırım. Yaşananları manipüle eder, kararlarımda kendimi destekler, başarısızlıklarımda kendimden özür dileyip kayıplarımın üstesinden gelirim. Ben kendimin en sadık dostuyumdur. Şimdi bile, her ne kadar kafamda başkalarının sesi olsa da bu bir diyalog değil; tam aksine kasvetli ve acınası bir monolog.