“𝘉𝘢𝘯𝘢 𝘰 𝘪𝘬𝘪 𝘬𝘶̈𝘤̧𝘶̈𝘬 𝘬𝘦𝘭𝘪𝘮𝘦𝘺𝘪 𝘴𝘰̈𝘺𝘭𝘦𝘮𝘦𝘬 𝘪𝘴𝘵𝘦𝘳 𝘮𝘪𝘴𝘪𝘯?”
Gerildim.
“𝘉𝘦𝘯 𝘥𝘦 𝘰̈𝘺𝘭𝘦 𝘥𝘶̈𝘴̧𝘶̈𝘯𝘮𝘶̈𝘴̧𝘵𝘶̈𝘮. 𝘜𝘺𝘶, 𝘝𝘪𝘰𝘭𝘦𝘵.” Kollarını bana doladı. ”𝘉𝘦𝘯𝘪 𝘴𝘦𝘷𝘪𝘺𝘰𝘳𝘴𝘶𝘯,” diye fısıldadı.
“Hatırlatmayı bırak. Bu gece kavga etmeyeceğimiz konusunda anlaştığımızı sanıyordum.” Ona daha da sokuldum. Sıcaklığı beni uyanıklıkla hiçliğin arasındaki o tatlı boşluğa çekiyordu.
“𝘉𝘦𝘭𝘬𝘪 𝘥𝘦 𝘩𝘢𝘵𝚤𝘳𝘭𝘢𝘥𝚤𝘨̆𝚤𝘮 𝘬𝘪𝘴̧𝘪 𝘴𝘦𝘯 𝘥𝘦𝘨̆𝘪𝘭𝘴𝘪𝘯𝘥𝘪𝘳.”