Işık alelade camlardan işte böyle bembeyaz geçer. Ama bir prizmada sırrını verir; yedi renge ayrılır. İnsan yaşayışı da böyledir; onun prizması da ancak artistik bir ruhtur.
"İnsan olmak, Kamer Ana, insan olmak... Bak bir ayağım çukurda. En çok, en çok daha on yıl yaşarım. Sonra üfürüverirler, can kuşu kafesten uçar gider. Insan olmak Kamer Ana, insan olmak. Her işin başı bu. Korkudur insanı alçaltan, insanlıktan çıkaran. Bunu bilirim, bunu söylerim."