Hiçbir şeyden hayıflanmıyordum. Hayıflanabileceğim bir yığın şey vardı, manzanilla'nın tadı, Cádiz yakınlarında küçük bir koyda yazın denize girmişim gibi. Ama ölüm hepsini berbat etmişti.
"İnsanları rahat bırak,patron, gözlerini açma!Çünkü açarsan ne görürler? Ellerünin körünü! Onun için bırak, kapalı kalsınlar da, hayal göredursunlar!"
...
"Ancak, gözlerini açtıkları zaman onlara gösterecek daha iyi bir dünyaya sahip olasın... Böyle bir dünyaya sahip misin?"