Hiç kendini bir cevabı olmayan sonsuz bir soru çemberinde kaybolmuş gibi hissettiğin oldu mu?
Reklam
Kalpsiz makineler gibiydiler, sadece işlerini yapmaya ve önlerine çıkan her şeyi ortadan kaldırmaya programlanmışlardı.
Ancak en iyi arkadaşlar bunu hep yaparlardı, değil mi? Zihnimizi buğulandıran sisin arasında doğruları görmemizi sağlamaya çalışırlardı.
Böyle zamanlarda cehalet ayıp değil, geçici bir mutluluktu çünkü…
Esir düşen bedenin değil de kalbinse, özgürlük ancak kavuşmakla mümkündür.
Reklam