Nasıl da unutuveriyoruz her şeyi. Çektiğimiz acıları, bize yapılan haksızlıkları... Acıya dayanmanın bir erdem olduğunu neden öğrettiler bize? Acıları unutmanın akıllılık olduğunu kim söyledi? Bilgelik bu mu?
Polyannacılık oynamak seni güçlü kılmaz. Aksine hayatın sert dalgaları karşısında savunmasız şımarık bir çocuğa dönüştürür. Hayatın doğasında entropi vardır. Yani her şey bozulmaya, dağılmaya ve bitmeye meyillidir. Bu evrensel yasayı yok sayıp sanki dünya sana borçluymuş gibi sürekli mutlu son beklemek kumsalda oturup dalgaların kaleni yıkmamasını ummak kadar nafiledir. Dalgalar gelir ve yıkar. Burada suç denizde değil, denizin doğasını reddeden o kırılgan iyimserliğindedir.