Akış
Ara
Ne Okusam?
Giriş Yap
Kaydol
Hastane odasında, tedavi kisvesi altında ölümü beklerken, içimdeki kötülük tohumunun kabarıp çatladığı o ilk anı, ilk gerçek günahımı bulmaya uğraşıyordum. Neydi? Benim şahsi ruh bozgunum nerede başlamış olabilirdi? Hayır, sıranın altına sümük yapıştırmak bir devir kapayıp öbürünü açacak kadar kuvvetli bir kabahat değildi. Kabahat bile değildi, olsa olsa amatör bir enstalasyon denemesi. Annemle babamı da bilerek basmamıştım. Adi bir röntgenci ya da heveskaçıran sayılmazdım. Bakkaldan sakız yürütmek, evet belki. Sonuçta hırsızlık bütün dinlerde günah. Ama orada başlamamıştı ya irtifa kaybım. Elbet öncesi vardı. Daha evvel bir yerlerde bir şey kaybetmiştim ve kalbimdeki kavimler usulca yer değiştirmişti.
Sayfa 15 - HEP KİTAPKitabı okuyor
Yüzümüz, yeni kimliğimiz tercih edilmiyor. Görünmeyen yerlerde çalışıyoruz," diyor annem. "Makinelerin içinde, konfeksiyonda. Kadınlarla ortak noktamız var ama." Karanlık olunca hepimiz eve gideceğimiz için seviniyoruz. Muhammed'le kapıda beklerken babamı, evimizin ışıkları yanınca karanlığı fark etmezdik. Her yerin karanlığı kendindenmiş meğer.
Sayfa 48 - EverestKitabı okudu
Reklam
Onları ölmemiş gibi düşünmek :((
Sonra sürüklenerek annemle babamın yanına geldim. Onları ölmemiş gibi düşünmeye başladım. Sonra ölümün kötü bir şey olmadığına inandırmaya çalıştım kendimi. İkisinin arasına uzandım, teknenin batmasını bekledim. Beklerken de bir elimle annemi, öteki elimle de babamı tutuyordum. Beni ölüme onlar götürsün istiyordum.
Bir kağıt uzattı. Adımı, yaşımı, babamı, annemi filân yazdım; her şeyi yazmadım. Anlamazlardı; beni bir yere kapatırlardı sonra.
„Ben, seninle ilgili olayları anlatırken aslında senin nasıl bir insan olduğunu belli etmemeye çalışıyorum; aklımca asıl babamı kendime saklıyorum. Sonra da seni anlamadıkları zaman onlara kızıyorum. “
Of ya sanırım babamı beklerken çok su içmiştim ve o sular gözlerime kadar gelmişti.
Sayfa 317 - OtantikKitabı okudu
Reklam
“...ağlamaya başladım. Yani öyle bağırarak değil, hafif gözyaşlarıyla. (Hiçbir işi gürültülü yapamazdım.) Sonra sepetli motosiklet göründü, bana geliyordu; hemen gözyaşlarımı sildim, anlattım ona. Üzülmeyin, dedi. Ben söylerim, yazarlar. Bir kâğıt uzattı. Adımı, yaşımı, babamı, annemi filan yazdım; her şeyi yazmadım. Anlamazlardı; beni bir yere kapatırlardı sonra. ”
Aslını kendime saklıyorum!
“Ben, seninle ilgili olayları anlatırken aslında senin nasıl bir insan olduğunu belli etmemeye çalışıyorum; aklımca asıl babamı kendime saklıyorum.”
ilk görev yerimi beklerken: "Bütün bunları izah etmem gerekecek." Yani babamı, hayatını ve onunla arama ergenlik çağında giren bu mesafeyi kaleme almayı kastediyordum. Bir sınıf mesafesi ama adı olmayan, kendine özgü bir mesafe. Ayrı düşmüş aşk gibi
"Hatta bazen oturur, sonbaharda düşen yaprakları sayardık. Böyle böyle saymayı öğretmişti bana Murathan. Babamı ve Yusuf Amca'yı beklerken günleri sayabileyim diye. Onun okuldan gelmesini beklerken saatleri sayabileyim diye. Hepsi birden gidince ise yalnızlığımın günlerini sayabileyim diye.."
Sayfa 253 - Gökçen AlptekinKitabı okudu
551 öğeden 1 ile 10 arasındakiler gösteriliyor.