Esra A.
@ariiesra
Avukat
88 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Saramago'nun tarzını seviyorum. Bu kitap da aynı tarzda gözlerimin hizasında aktı gitti...
Açıkçası böyle bir son beklemiyordum. O kadar güzel bitti ki uzun bir süre aklımda kalacağını tahmin edebiliyorum. Tadı damağımda kalan bir kitap daha diyelim.
Son olarak, kitap bana İlhan Berk'in Aşkla Ölüm şiirinden bazı dizeleri hatırlattı:
"uzat ellerini, küçük sürgünüm
uzat bana
el eledir çünkü aşkla ölüm."
Reklam
Körlük, uzun zamandır ertelediğim ve ancak okumaya fırsat bulabildiğim, yazarın okuduğum ilk romanı. Özellikle son sayfalardaki diyaloglardan çok etkilendim. Kitap baştan başa bir kaos, toplumsal yaşamın nasıl bir vahşete dönüşebileceğini anlatan... Her ne kadar "somut" bir körlükten bahsetse de aslında alt metin okuması yapıldığında birçoğumuzun gören körler olduğunu fark etmemek elde değil. Nitekim yazarın da anlatmak istediğinin bu olduğu yine son sayfalarda anlaşılıyor. Okurken anlattığı dünyanın içinde buluyorsunuz kendinizi, artık körlerden biri de sizsiniz ve yaşamak için diğer duyu organlarınızı kullanıyorsunuz. Bütün kokular sizin de burnunuza geliyor, yer yer iğreniyorsunuz. Anlattığı dünya çok gerçek ve çok yakın.
Bir kadının içinde iki farklı karakter ve bu karakteri eserinde ilmek ilmek ustalıkla işleyen bir yazar... Sevginin ve dahası aşkın, sadakatin, özlemlerin, ihanetlerin anlamını satır satır öğretiyor İnci Aral. Sonra da kendi açmazlarınızda buluyorsunuz kendinizi. Vermek istediği her bir duyguyu o kadar güzel veriyor ki hepsini karakterle birlikte ben de yaşadım. Zaten kalemini kuvvetli bulduğum bir yazar Aral. Bana göre en başarılı eserlerinden biri de bu.
Salomé çok güçlü bir yazar olabilir ancak kitaptaki öğretmen-öğrenci ilişkisi beni fazlaca rahatsız etti. Bu sebeple kitabı okumakta çok zorlandım. Yine de Ruth karakterinin zeki ve hisli oluşunu çok beğendim. Yazarın psikanalist olmasından ötürü de psikolojik tahlillere bol bol yer verilmiş. Karakterlerin iç dünyalarına kolaylıkla hakim olabiliyorsunuz. Ancak küçük bir kız çocuğuyla evli bir öğretmenin ilişkisi üzerinden okuyunca tüm bunları, kitaptan almak istediğim hazzı alamadığımı söylemeliyim.
Sylvia Plath ile lise yıllarımın ilk zamanlarında tanıştım ve diğer bütün okumalarımın önünü açtı diyebilirim: Nilgün Marmara, Tezer Özlü, Cesare Pavese, Virginia Woolf, Sartre... Sırça Fanus'u da çok severek okumuştum ama bu başka, kendi kaleminden hayatına eşlik etmek, ne diyebilirim ki, muazzam ve maalesef ki bir o kadar da hüzünlü...
Sylvia Plath, bu günlüğü 1950 yazında üniversiteye gitmek için evden ayrılmadan önce yazmaya başlamış. Kitabın bazı bölümleri ise arkadaşlarına yazdığı mektuplardan alıntı. Bu günlükler Sylvia'nın manik depresif ruh halini, hırsını, azmini, çalışkanlığını ve dünyayla baş etmek için çırpınışını anlatıyor.Hayatının amacını arayan bir kadın görüyoruz cümlelerinde. Arıyor, arıyor ama bulamıyor çünkü hiçbir zaman yeterli olamayacağını düşünüyor, üstelik istediği şeyleri gerçekleştirmek için kendini fazlasıyla yorgun ve hüzünlü hissediyor. İnişli çıkışlı hayatını düşününce gayet olağan görünüyor aslında hisleri. Belki de birileri onun bu hüzünlü halini zamanında fark etseydi istediklerini yapabilirdi çünkü yapmak istediği her şeyi yapabilecek güçte bir kadındı, kuvvetli sezgileri ve bir o kadar derin kalemiyle. Hayata karşı hepimiz kendi mücadelemizi veriyoruz fakat farklı şekillerde. "Hassas kalpler için dünya bir cehennemdir." diyor ya Goethe, yaprağın ağaçtan ayrılışına üzülecek denli hassas bünyeler için bu mücadelenin ne kadar çetin olduğu aşikâr. Sylvia'nın mücadelesi de böyle, var olmayan bir baba, ilgisiz ve güven vermeyen bir koca, bir türlü alışılamayan annelik rolü ve hayata dair daimi bir anlam arayışı...
