Her sabah okula geldiğinde gözleri onu arıyordu. Aynı koridordan geçiyor, bazen birkaç saniyeliğine göz göze geliyorlardı. O an dünya sanki kısa bir süreliğine yavaşlıyordu. Ama sonra herkes kendi yoluna devam ediyordu. Aralarında bir konuşma yoktu, bir tanışma yoktu; sadece uzaktan bakılan, kalpte büyüyen bir his vardı. Belki o bunu hiç bilmeyecekti. Ama yine de onu görmek, günün en güzel ve en sessiz kısmı oluyordu.