toplum tarafından dışlanmış karakterleri okumayı hep sevmişimdir. kya’nın hayatta kalma mücadelesi ve yaşadıkları heyecan vericiydi. sonu da beklediğim gibi bitti. anlatımı akıcıydı. filmini de sabırsızlıkla bekliyorum
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Son zamanlarda okuduğum en tatlı kitaplardan biriydi. Sanırım uzun zamandır böyle bir şeyler okumaya ihtiyacım varmış.
Karakterlerin hissettikleri her şeyi aileleri ile açıkça konuşabilmeleri öylesine güzeldi ki. Hem severek okudum hem içimde bir burukluk hissettim hem de ütopik buldum bu kısımları.
Bir süre sonra karakterlere fazla alışıyorsunuz hatta komşularınız ya da bir şekilde tanıdığınız birileriymiş gibi benimsiyorsunuz onları.
Kitabın dili de akıcı ve okuması epey zevkli. Bir kere başladınız mı su gibi akıyor.
Sally Rooney’nin Normal İnsanlar’ını da okumuştum. Kitaplarında olaylardan çok karakterlerin hissettikleri üzerinden gidiyor oluşunu beğeniyorum çünkü onları yakından tanıdıkça kendimden de bir şeyler bulabildiğimi fark ediyorum. Huzurlu, tatlı bir havası vardı kitabın tıpkı Normal Insanlar’da olduğu gibi. Tuhaf bulduğum birkaç ufak ayrıntı olsa da oldukça iyiydi. Son kısımda pandemiye değinilmesi de iyi bir ayrıntı olmuş bence. Genel olarak sevdim ve tavsiye ederim benim gibi “sakin” kitapları seviyorsanız.
(Ayrıca İngilizce olarak okuduğum ilk kitap olduğundan ayrı bir ilgimi çekti. Kendimle gurur duyuyorum!!)
