• 154 syf.
    ·1 günde·9/10
    KİŞİLER
    Oğuz
    Macbeth
    Romeo ve Juliet
    Kral Lear
    Othello
    Hamlet

    PERDE I
    SAHNE I
    (Macbeth ve Oğuz sahneye girer.)

    Macbeth: Kim var orada?
    Oğuz: Selam sana Macbeth!
    Macbeth: Sen de kimsin?
    Oğuz: Bu sorunun şimdilik çok bir önemi yok Macbeth, görüyorum ki unuttuğun bir şeyleri yorgun kafanda arıyor gibisin. Hem benim kim olduğumu öğrenip de ne yapacaksın, aklından neler geçiyor? Sence bir insanın kim olduğunu öğrenmek onun adından, yaşından ve nerede olduğundan mı ibarettir?
    Macbeth: Elbette değildir Oğuz, elbette. Hayatta bir insanın kendisine sorabileceği en zor sorudur kim olduğu sorusu. Ben de kim olduğumu bilmiyorum, zaten kimse ölümüne kadar da kim olduğunu bilemez bence. İnsanın doğumuyla ölümü sanki bir çember gibidir, doğumunda bir hırsla doğmuş olan insanoğlu ölümüne kadar da hırstan hırsa intikamdan intikama koşturur durur, ne olur ki sanki sonra... Ölür, unutulur, adı bile kalmaz bu dünyada.
    Oğuz: Evet haklısın, bak benim kitaplığıma... Ölmek, unutulmak ve adının bu dünyadan silinmesini istemeyen değerli insanlarla dolu işte. Seç bir tanesini, belki iyi gelir senin bu iç sıkıntına.

    (Macbeth kitaplığı araştırır, yazarının bulunduğu kısmı iyi biliyordur ve eline aldığı ilk kitap Romeo ve Juliet'tir.)

    Macbeth: Biliyorum bu kitabı, iki tane toy, bilinçsiz ve hiçbir şeyin farkında olmayan gencin aşk hikayesini anlatıyor. Binlerce iyi geceler falan diyorlar birbirlerine. Gece ile gündüzün erkek ile kadın arasında karıştığı zaman dilimlerinde yaşıyorlar. Fakat ben, yani Macbeth, Romeo ve Juliet'ten daha iyi bir kitabım bir kere. Yazarımın olgunluk döneminde yazdığı bir eserim zaten.
    Romeo ve Juliet: Buna bir şey diyen olmadı ki zaten Macbeth, senle dostça anlaşabiliriz diye düşünüyorum. Ben her ne kadar yazarımın erken dönem eserlerinden birisi olsam da unutulmamayı ve her zaman kitaplıklarda yaşamayı hak ediyorum. Benden çok sonra yazılan Antonius ve Kleopatra kitabı her ne kadar siyasi çalkantılar içerisinde daha karışık ve olgun bir aşkı anlatsa da beni de yabana atmamalısın.
    Macbeth: Hayır, hayır, hayır. Seni görmek istemiyorum, bu kitaplıktaki en büyük, en çok okunan, en tercih edilmesi gereken kitap ben olmalıyım. Sizin gibi cıvık aşk hikayelerine tahammülüm hiç yok. O yüzden hançerimin tadına bakacaksın!

    Romeo ve Juliet: Ah! Zaten hiç tutmamıştı bu dünyada şansım! Yine de bitmesin hiçbir zaman bu ölüm dansım!
    (Ölür.)

    Oğuz: Ne yaptın sen Macbeth? Niye öldürdün masum aşıkları?
    Macbeth: Ben hırslarımdan ve intikamlarımdan ibaretim, zaman artık benim zamanım.

    PERDE I
    SAHNE II
    (Macbeth ve Oğuz sahneye girer.)

    Oğuz: Neden, neden yaptın böyle bir şey Macbeth? Gerek var mıydı buna, nedir bu hırsının kaynağı?
    Macbeth: Ben en iyisi olmalıyım Oğuz, en büyük olmalıyım. Kral olmalıyım, ilah olmalıyım! Her şeyin en üstünde ben olmalıyım, herkes benim adımı duymalı, herkes Macbeth demeli, kimsenin ağzından düşmemeliyim!
    Oğuz: Bu kadar hırs ve göz önünde bulunmak doğru mu sence Macbeth? Hızlı yaşayan hızlı ölür derler, bilirsin. Bence doğru bir yolda değilsin, yakında bu hırsınla aklını bile kaybetme olasılığın var.
    Macbeth:
    "Kapılar mı vuruluyor bir yerde? Ne oldu bana?
    En küçük gürültü korkutur oldu beni.
    Nedir bu eller? Gözlerimi oyuyor bu eller!" (s. 33)
    Oğuz: Demiştim ben sana, o eller, o cinayeti işleyen eller hiçbir zaman silinmeyecek aklından. Neden sanıyorsun bu deliliğin kaynağı? Al, sana bir kitap daha vereyim, iyi gelir deliliğe. Yine senin yazarının yazdığı bir kitap bu da.

    (Kral Lear sahneye girer.)

    Kral Lear: İşte! Benim olacak bütün bu dünya... Bütün bu gördüğünüz dağlar, bayırlar, yeryüzü ve gökyüzü. Hepsi Kral Lear'ın adını haykıracak. Benim bunların hepsinin sahibi. Kim olabilir ki bana karşı çıkan?
    Macbeth:
    "İnsana rahat nefes aldırmayan kuruntularla
    Beynimizi bir işkence masasına çevirmektense
    Ölüp rahat etmek daha iyi." (s. 52)
    (Kendi kendine)
    Ama... Ama... Kral Lear'ın hükümdarlığını da kabul edemem ki. Benim, Macbeth'in adının en yukarıda olması gerekirken, Kral Lear kimmiş? Bu kral ilk başta güvenmediği kızından dolayı çöküşlerden çöküş beğenen kral değil mi hem? Kim oluyormuş Kral Lear? O yüzden o da hançerimin tadına bakacak!

    Kral Lear: Ah! Nedir bu her sonda başıma gelenler! Binlerce kez yazılsam da yine binlerce kez ölecek gibiyim. Hiçbir zaman değişmiyor trajedilerin acı sonu.
    (Ölür.)

    Macbeth: Yoldan çıktım artık, düz bir yolda gitmem gerekirken yanlış yolların yanlışlığından önümü göremez oldum. Her yerim karanlıklarla kaplandı, kimse bana yardım edemez artık. Nedir o? Oradan gelen bir ses mi var yoksa? Yok, sanırım benim iç dünyamın sesi bu. Bana alarmlar çaldırıyor bilinçaltım. Her şey boş artık benim için bu dünyada, her şey bir oyuncak gibi oldu artık benim için. Kral olabilmek için daha çok öldürmeliyim ve şu an önümdeki trajedi rakiplerimden sadece 1 tanesi kaldı!

    PERDE I
    SAHNE III
    (Macbeth ve Oğuz sahneye girer.)

    Oğuz: Artık durmalısın Macbeth! Nereye kadar gidecek bu hırsın, bütün dünyayı bir kan gölüne çevirecek kadar iktidar mı istiyorsun? Yetmiyor mu etrafımızdaki iktidarlar, sen de bir yenisi mi olmak istiyorsun!
    Macbeth: Ben artık o bildiğimiz Macbeth değilim, kendimde miyim yoksa başka bir yerde miyim artık bilmiyorum. Sadece şunu biliyorum, aşağılık bir dünyadayım, çoğu zaman kötülüğü baş tacı edip, iyiliği çılgınlık sayan bir dünyada. (s. 78)
    İşte o yüzden çok saçma olmasa gerek yaptığım şeyler. Beni de baş tacı eden birileri çıkacaktır mutlaka Oğuz. Kötülük baş tacı işte bu dünyada, kabullen artık bunu.
    Oğuz: Hayır Macbeth, hayır! Al artık, oku şu kitabı, oku da biraz sorgula kendini artık. Dur de kendine, dur de bütün hırslarına.

    (Othello sahneye girer.)

    Othello: Selam size ey insanlar! Benim en kıskançların kıskancı, benden önce Romeo ve Juliet ile Kral Lear'ın gelip geçtiğini gördüm. Kıskandım doğrusu onları, benden önce öldükleri için. Oysaki onlardan sonra yazılmış en iyi kitaplardan biri de benim, saf düzenin ve iyilik dünyasının yok olmasını anlatırım. Güvensizliklere güveni anlatırım. Salt bir kıskançlık kitabı olduğumu söyleyenlere inanmayın. Yazarımın en iyi kitaplarından biriyimdir ben.
    Macbeth: Bu söylemlere dayanamıyorum artık, hiçbir zaman bunu kabullenemem. Shakespeare deyince insanların aklına Macbeth gelmeli! Eğer tersi yönde söylenen bir şey varsa orada her daim Macbeth olacaktır. O yüzden sen de keskin hançerimin tadına bakacaksın!

    Othello: Ah! Desdemona'm...
    Senin uğruna kandım bütün insanlara, senin uğruna yitirdim bütün insanlığımı.
    Şimdi ise kral hatta ilah olmak isteyen bir kitap tarafından öldürülüyorum...
    Nereye doğru gidecek insanın bu yürüyüşü!
    Tabelalar olmayacak mı bizim yolumuzda hiçbir zaman,
    Ne zaman hırslar yerini masumiyetlere bırakacak,
    Gidiyorum ben de işte, Desdemona'm ile birlikte yok oluşlara.
    (Ölür.)

    Macbeth: İşte bu, artık kral hükmündeyim. Yazarımın yazdığı en iyi trajedilerden sayılan 3 kitabı da öldürdüm. Benden iyi trajedisi kalmadı artık, herkesin dilinde Macbeth adı olacak. Karım olan Lady Macbeth ile krallar ve kraliçelere layık bir hayat yaşayacağız. Kimse bizim adımıza toz konduramayacak! Herkes bizim adımızı bağıracak:
    Macbeth,
    Macbeth,
    Macbeth!

    PERDE I
    SAHNE IV
    (Macbeth ve Oğuz sahneye girer.)

    Oğuz: Bu gidişin gidiş değil Macbeth, ben sana söyleyeyim. Nereden geldiğinin farkında değilsin sen. Romeo ve Juliet, Kral Lear ve Othello kitapları yazılmasaydı belki sen de yazılmayabilirdin. Çünkü yazarının gelişim aşamaları bu kitapları yazmaya bağlıydı. Nereden geldiğinin farkında ol artık Macbeth! Dünyada senden çok daha iyi kitaplar var, sen ne bir kral ne de bir ilah olabilirsin. Yazarının bile böyle bir düşüncesi yoktu, sen kimsin de kitapların kralı olacaksın, nedir seni bu düşünceye sevk eden?
    Macbeth: Ha ha ha, artık zaten bir kralım ben! Soytarılarım dizilin karşıma! Uşaklarım, yemeklerden yemek beğendirin bana!
    Nedir bu sessizlik, nedir bu iç dünyamın dişlilerinin dönüşü,
    Nedendir bu uçurumun kıyısında olduğumu hissedişlerim,
    Yoksa bir insanın oğlu mu beni bu uçurumun kıyısından aşağı atacak?

    (Hamlet sahneye girer.)

    Hamlet: Olmak ya da olmamak Macbeth, işte bütün mesele bu. Sen zamanın kırbacına dayanmaya çalıştın, kral olmak istedin, ilah olmak istedin. Ama hatalarıyla, kusurlarıyla, çelişkileriyle sıradan bir insanın ta kendisiydin. Kimsin sen Macbeth? Kendi düşüncenin soluk ışıklarıyla hangi karanlık yolda yol almaya çalışıyorsun? Bir hedef tutturmaya çalıştığın zaman yüreğinin bütün renklerini kaçırıyorsun. Yenilgilerden yenilgi beğeniyorsun sen Macbeth.

    Bütün meselenin olmak ya da olmamak olduğu yerde sen olmamak tarafında olmalısın Macbeth. Hamlet varken kimdir Macbeth? O yüzden öldürdüğün bütün masum canlar için de hançerin tadına bu sefer sen bakacaksın!

    Macbeth: Teslim olmam sana ey Hamlet, dövüşeceğim senle sonuna kadar. Haydi vur, Hamlet! Dur diyenin canı cehenneme! Yazarımın en iyi kitabı benim, kim ne derse desin bu gerçek değişmeyecek. Başlarım senin olmana da olmamana da!

    (Vuruşarak çıkarlar. Oğuz sahneye girer.)

    Oğuz: İşte... Böyledir insanların savaşı da. Hepsi hırslardan hırs beğenir de birbirlerinin canına kıyarlar en sonunda. Romeo ve Juliet, Kral Lear ve Othello boşuna mı trajedi oldular sanki bu uğurda? Hiçbir trajedinin sonu iyi bitmezdi oysa. Trajedi gibi hayatı olan insanların trajedi gibi yazdığı oyunları olurdu zaten en sonunda... Hey! Kimdir o gelen?

    (Hamlet elinde Macbeth'in yırtılmış sayfalarıyla girer.)

    Hamlet: Hırsıydı ve bir ilah olmak isteyişiydi onu öldüren, o da ölümlerden ölüm beğendi işte sonunda. O zaman bitti benim görevim de bu dünyada. Kimse yaşamayı hak etmiyor artık bundan sonra. Sen Oğuz, sen... Bir tek sen yaşayacaksın bundan sonra. Ama sen de öleceksin bir gün benim gibi. Hem ben yazarımın adını yaşatacağım sonsuza kadar. Peki sen, sen ne yaptın bugüne kadar? Sonsuza kadar adını yaşatabilmek ve olmak ile olmamak çelişkisinde kaldığın zamanların sonucunda ne oldu? Elinde ne kaldı bu oyunda? Oyuncak mı oldun yoksa hayatın koynunda?

    Eh, gidiyorum artık ben de bu dünyadan. İntikamımı aldıysam yazarımın, hiçbir gereği yok artık burada durmamın.
    (Hamlet, hançeri kendine saplar ve ölür.)

    Oğuz: Yine kaldık baş başa kendimizle. Herkes öldü yine dünyanın düzeninde olduğu gibi. Cidden... 150 yıl önce doğmuş hiç kimse bu dünyada yaşamıyor artık. Şu anda doğmuş herkes de 150 yıl sonra yaşamıyor olacak. Nasıl bir düzendir bu, nasıl bir oyundur bu hayatın bize oynadığı? Hırslardan hırs mı beğenmeliyim ölümü tatmak için? İntikam almam gereken düşmanlarım mı olmalı düzlüklere çıkabilmem için? Patikalarda mıyım düzlüklerin tortulaşması gereken? Yokuşlardan aşağı mı gidiyorum yoksa bütün bu oyundaki acizlere benzeyen? Ne yapmalı, ne yapmalı bu insanoğlu?

    (O anda Oğuz, kitap cesetlerinin ortasındayken bir papatya bulur. O papatyanın adı intihardır.)

    Oğuz: Nesin sen?
    İntihar papatyası: Benim. İnsanları intihar etmek ile etmemek arasında bırakan. Yani, intihar etmek ya da intihar etmemek... İşte bütün mesele bu.
    Oğuz: Peki nasıl, nasıl olur bu, ne demek istiyorsun?
    İntihar papatyası: İnsanlar papatya çiçeğini "Seviyorum" ve "Sevmiyorum" kelimelerini demek için kullanır Oğuz. Ben ise bir intihar papatyasıyım, yani insanlar benim yapraklarımı "İntihar et" ve "İntihar etme" şeklinde atar.
    Oğuz: Göster bana!

    (İntihar papatyası yapraklarını atmaya başlar.)

    Yusuf Atılgan, Anayurt Oteli (İntihar et)
    Viktor Frankl, İnsanın Anlam Arayışı (İntihar etme)
    Goethe, Genç Werther'in Acıları (İntihar et)
    Albert Camus, Sisifos Söyleni (İntihar etme)
    ...

    Seçim senin.
  • Asıl korkunç olan artık köpek kalbi değil, insan kalbi taşıması.
  • Tırmanmak istediğim basamaklarda yalnız kalacak olsam bile insanlığımdan vazgeçiyorum. Artık hiçbir şey beklemediğim bu dünyada zaten yalnız değil miyim? Bir üst-bilinç, gündelik özlemlerle ideallerin ötesinde, soluk alabileceğimiz bir uzam sağlayacaktır büyük olasılıkla. Orada sonsuzlukla esriyip, bu dünyanın boşluğunu unutabilirim; varlığın varlık-olmayan kadar saf ve özdeksiz olacağı bir coşkuyu hiçbir şey bozamaz.
  • Artık ben onu yakalamak için değil de, sırf bu kaçışın güzelliğini yakından görebilmek için koşuyordum sanki.

    Hasan Ali Toptaş
  • Bi kalbi bi kere kırarsın anlarım... Hadi iki olsun.
    Seninki kalp kırmak değil artık cinayete
    tam teşebbüs Poyraz.
  • Gün doğuyor yeni
    Başlangıçların en güzeli belki de
    Bir çocuk gözlerini ovuşturuyor uzakta
    Annesi tarafından çekiştiriliyor durağa
    Pek memnun değil halinden, belli
    Vapur kalkıyor limandan
    İçinde bir sürü insan,
    Bir sürü umut, bir sürü heves
    Bir sürü hayal kırıklığı,
    Bir sürü hüzün elbette
    Biri cenazeye yetişecek içlerinden
    Bir diğeri hastane hastane dolaşmaktan yorulmuş
    Biri aşık, çok aşık
    Uçan kuşa sarılası geliyor, yüzünde ise kocaman gülümseme
    Biri telaşlı, hem de nasıl genç
    Yeni atılmış hayatın koşuşturmacasına
    Alışır o da elbet
    İnsan dediğin her şeye alışmaz mı zaten?
    Birinin içi içine sığmıyor
    Ailesine kavuşacak, heyecanlı
    Sonra biri var
    En uç köşede oturmuş tek başına
    Gözleri uzaklarda
    İşte o farkında
    Tecrübe etmiş bu hayatı, yüzleşmiş gerçekleriyle
    Kâh gülmüş kâh ağlamış
    Mutlu etmiş, üzmüş, kırmış, dökmüş
    Sevmiş, sevilmiş
    Yorulmuş artık
    Çok yorulmuş
    İşte o
    Düşlüyor şimdi
    O kuşlar gibi kanat çırpıp gidebilmeyi.
  • Bana "çok yazıyorsun" diyorlar. Bir insana "sen çok yaşıyorsun, artık öl" denir mi? Benim yaşamam ve şiirim birbirinden ayrı şeyler değil ki! Yaşarken şairliğimi yaşı­yorum ben.