mehmet asım

mehmet asım
@asimmemet
Aklarım, zamanın çok ötesinde.
Reklam
Gülerken ağlayabilirsin bir anda Ve ağlarken de gülebilirsin muhtemelen Kocaman bir boşluktan iyidir mesela Göğüs kafesinde kara bir nefesle boğuşmak Ya ağla yada gül Çıkmasını istemezdim adımlarının bir dar ağacına Ne ağlayabildim nede gülebildim Ezildim gittim orta yerde
Kaybettim tüm savaşlarımı Kaygılarım yıktı tüm cephelerimi Düşüncelerim alabora etti tüm planlarımı Aldandım desem aldanmadın Küçümsemedim de yine kaybettim Ruhumu kahkamı bana ait ne varsa Sanki ellerimle teslim ettim Oysa su hep böyle akıyordu Bend oldum duvar oldum Duymadım seslenenleri de Nereden bilirdim çabalarında çaresizliğini Nereden bilirdim uğraşların boş bir su bardağı oluşunu
Geçmişle şimdiki zaman arasında sıkışmış Bir türlü baharın gelmediği hayatı yaşamak ne tuhaf Ne zaman çalıyor şu ölümün zili Belki mutluluk ile doyururuz ötelerde kendimizi Ömür dediğin kelebeklerin ki gibi kısa olsa Beyazları çalmazdı saçlarımıza şu dünya Temizler sanma beyaz bir kefen seni Heybendeki çürüklerde senin Saklar sanma seni toprak Kim bilir kaç yürekte giymişsindir hüküm Ve kim bilir kimlerin katilisindir
Kabul olmuyor dualarım Aydınlanmıyor gökyüzüm Daha da çok sızlıyor yüreğim kelepçe vurulmuş sanki ellerime Silemiyorum göz yaşlarımı Ya yerin dibine ya göğün arşına Olacak olan neyse gündoğmadan olsun Ya dirileyim yada...
Reklam