Arınma Manifestosu: Öfkeden Vuslata
Gelsin bu öfkenin sonu, açılsın sonsuz sevdanın her anı aşk kokan yolu...
Nefsin o zifiri karanlığı dağılsın artık; kalpte Ebedî Sevgili’nin sarsılmaz, eskimez nuru doğsun.
İçimizi yakan o kızgınlıklar bir nefeste kül olsun; bittiği yerden sabır gül olsun. Dünyanın dik dikenli yollarında yürüdüğümüz her adım, en nihayetinde o en yüce vuslata çıksın.
Gelsin bu öfkenin sonu, açılsın sonsuz sevdanın her anı aşk kokan yolu...
Sitemler, incinişler ve tüm kırgınlıklar ebediyen sussun. Gözlerinde zamansızlığı ve sonsuz aşkı bulduğum o hakiki yol, tam da bu eşikte yeniden başlasın.
Elini tuttuğumda akreple yelkovan utansın, zaman dursun; adını her andığımda içimdeki bütün fırtınalar dinsin, ruhum huzur dolsun.
Gelsin bu öfkenin sonu, açılsın sonsuz sevdanın her anı aşk kokan yolu...
Gönle ağırlık yapan ne varsa, kin gitsin, yerine o hesapsız muhabbet gelsin. Dünyalık dertlerle sınandığımız o yorucu dün bitti; bizim sevdamız, kökleri ezelde olan o bağımız bugün yeniden, taptaze başlasın.
Gelsin bu öfkenin sonu, açılsın sonsuz sevdanın her anı aşk kokan yolu...
Ya Rab! Gönlümüzün kuytularındaki o insani kini, öfkeyi sök at; yerine senin o tükenmez merhametini ek. Bizi birbirimize dünya menfaatiyle değil, senin o kuşatıcı rahmetinle bağla. Ayaklarımızı sabit kıl, niyetlerimizi temizle ve adımlarımızı her daim senin rızana çıkar.
___ /Güven Taşdemir