Zorbalık gelişip büyüyebilen bir alışkanlıktır. Zamanla bir hastalık halini alabilir. En iyi ınsanlarin bile sırf alışkanlık yüzünden birer vahşi hayvan haline gelebileceğini kabul ediyorum. Kan ve kudret, zorbalık ve sapıklığı doğurur. Akıl ve ruh en doğa dışı zevklere alışır. Zorbanın içindeki insan kaybolup, girmiştir. Onun,insan vicdanına geri dönmesi, pişmanlık duyması ve yeni bir hayata doğması imkansızdır.
Halkın dış görünüşüne kanmayıp gerçek varlığını anlamak için ona yakından bakacak ve peşin hükümlere kapılmayacak olursak bu insanlarda akıl ve hayalimize gelmeyen özelliklerin bulunduğunu görürüz. Bilgelerimizin ona öğretecekleri pek çok şey yoktur. Hatta bilge kişilerin halkla temasa geçtikleri takdirde çok şeyler öğreneceklerini söyleyebilirim.