• Şimdi bir yolu yürüyoruz ya seninle
    Birden üçüncü sınıf bir lokantadayız işte
    ....

    …………………… Nedir mi mutluluk diyorsun
    Bir eylülü gitmek belki de böyle
  • Benim yüzüm bir bayram telaşıdır
    Küller ve biraz da deniz artıklarıyla

    Ben ki çocuklarla büyüdüm çocuklar ve
    (Bu yüzden uzundur ya biraz kollarım)

    Bir denizde bir akşam gittim ölümü
    Yosunlar rüzgarlar gözleriyle balıkların

    Hala saçlarıma takılmış bulurum
    Bir balığın pullarını ve tuzu

    Şimdi bir yolu yürüyoruz ya seninle
    Birden üçüncü sınıf bir lokantadayız işte

    Bir kadın senin ağzınla gülüyor ve
    Ne mutlu ne mutsuz.

    Nedir mi mutluluk diyorsun
    Bir eylülü gitmek belki de böyle
    (Eylül ki en kanayan aydır tarihte)

    Ve birden o adam gösterisine başlıyor
    Yırtılan sesiyle.

    Sanki sarı beyaz kara
    Sanki bütün ırklar ile birlikte bağırıyorlar
    Ve sanki insanlığın hali.

    Ve soruyorum kendi kendime
    Lokantalar neden insanlığın haline benzer

    Böyle bir dünyadayız işte yürüyoruz yürüyoruz

    Ağzımdan diyordum daha çok ağzımdan öp beni
    İnsan yaşarken bilmez yaşadığını.
  • I
    Benim yüzüm bir bayram telaşıdır
    Küller ve biraz da deniz artıklarıyla
    Ben ki çocuklarla büyüdüm ve
    (Bu yüzden uzundur ya biraz kollarım)
    Bir denizde bir akşam gittim ölümü
    Yosunlar rüzgârlar gözleriyle balıkların
    Hâlâ saçlarıma takılmış bulurum
    Bir balığın pullarını ve tuzu
    Şimdi bir yolu yürüyoruz ya seninle
    Birden üçüncü sınıf bir lokantadayız işte
    Bir kadın senin ağzınla gülüyor ve
    Ne mutlu ne mutsuz.
    Nedir mi mutluluk diyorsun
    Bir eylülü gitmek belki de böyle
    (Eylül ki en kanayan aydır tarihte)
    Ve birden o adam gösterisine başlıyor
    Yırtılan sesiyle.
    Sanki sarı beyaz kara
    Sanki bütün ırklar birlikte bağırıyorlar
    Ve sanki insanlığın hali.
    Ve soruyorum kendi kendime
    Lokantalar neden insanlığın haline benzer
    Böyle bir dünyadayız işte yürüyoruz yürüyoruz
    Ağzımdan diyordum daha çok ağzımdan öp beni
    İnsan yaşarken bilmez yaşadığını.

    II
    Böyle çıktık sonra akşama akşam dediğimize
    Bir denize bir denizin birdenbireliğine
    Ben aklımdan ağaçlıklı ağaçlıksız yolları geçiyorum
    Bir çocuğun yüzünde sanki bir öğle sonuyum
    Tam neredeydi şimdi bir türlü çıkaramıyorum
    Bir sokak unutmuş sokaklığını gidiyordu
    Belki bir resimde yaşamaktan sıkılıp çıkmış geliyordu
    Belki de Dul Bayan Suzan Adoni’nin ayininden dönüyordu
    Diyordum herhalde bu ikisinden biri olmalı
    Bir sokak da çünkü her zaman kendinde değildir
    Susuyoruz ve
    Sanki dergilerde kalmayı seçmiş şiirler gibiyiz
    Hem gün gelir şiirler de eskir biliyorsun
    Kalır ama bir yerlerde bir eylülün eylül olduğu
    Ben ki dikkatli bir su gibi yaşadım
    Seninle ve küllerle.

    III
    İlk kar Toroslara yağdı diyor bir ses
    Yağmış gibi anafor gözlerine
    Oturdum sonra gözlerini düşündüm gözlerini buldum orda
    Bir deniz gibi uzandım içlerine
    Çakıllardan en harlı ateşler yaktım bıraktım
    Kaldım öylece uzun çayırında saçlarının
    Dedim ki hatırla hatırlamaktır zaman
    Bütün dillerde.
    Yüzün de odur
    Yüzün ki bir ormanın sayısız en sık yerinde
    Bir akşamın akşam olduğudur bende
    Hem bak tarih de kabarmış bir anıdır
    Zaman da. Çarşı gül ağzında
    Geçtik denizi öylece indik sonra geceye
    Geçmiş gibi bir göğü bir baştan bir başa

    IV
    Senin bütün bir gün bir sokağı seyrettiğin olmuş mudur
    Bir kentin herhangi bir kentin
    Şimdi bu kenti tepiyoruz ya
    Her kent bir yaradır bende
    Bir elmayı ısırıp bırakmak gibi çürümeye
    (Belki de sadece bende benim uzun yüzümde)
    Bak işte bu sokaktır senin ruhun diyorum
    Sokakların da ruhu vardır çünkü (varsa ruh)
    Bir kez göçüp gitmiştim de o zaman anladım
    Ben bunu. O zaman buldum kendimi
    O zamandan beridir her yerdeyim
    Bir denizkabuğunda örneğin parçalanışında bir taşın
    Böyle oldu işte su yüzüne vurması gibi bir batığın
    Benim aşkta aldığım bu upuzun yol
    Ağzımdan diyordum daha çok ağzımdan öp beni
    İnsan yaşarken bilmez yaşadığını.

    https://1000kitap.com/yazar/Ilhan-Berk