Yürümeye devam ediyorum. Sokakları aşıyorum. Kapalı dükkanların kepenklerine sprey boyayla yazılmış aşk notlarını bağıra bağıra okuyorum. Yalnız bir herifim. Keşke biri beni dinlese, kendimle olan sohbetim hiç sarmıyor. Ben de bu yüzden kendimle ilişkimi kestim. Kendimle konuşacağımla, duvarla konuşup duruyorum. Duvarlar, insanlardan daha iyi. Beni hiç eleştirmezler, "Aşağılık herif!" demezler. Ama bazen yine de çok yalnız hissediyorum.Duvarların ağzı olsa da bana bir iki bir şey söylese diyorum. Hem fena mı olurdu duvarların ağzı olsaydı da konuşsaydı benimle?