Avcumun içi gibi bildiğim
Bir labirent şimdi içimde.
Her köşe tanıdık, her duvar suskun,
Ama yolumu bulamıyorum nedense.
Sesimi yankılayan boşluklar var,
Kendime bile yabancı düşmüşüm.
Bir çıkış varsa, çoktan geçmişim,
Ya da ben, benden geçmişim.
Yıllardır ellerimde sakladığım o intihar meleğini tutuyorum.
Şakaklarımda soğuk namlunun dokunuşu,
Ellerimde geçmişin kirli sayfaları,
Ve kafamda dönüp dolaşan bir düşünce;
Ölüm.
Morgların soğukluğuna şimdiden alışan, mezarın sıcaklığını yuva diyen benim bensizliğim.
Acı verici ama her yönden gerçek olan tek şey;
Ölüm ve ölümün getirdiği yaşama duygusu.