Sarem’e
gidişinden sonra durmayı unuttum.
Çünkü durursam kalbimin içine çöken sessizlikte yokluğunu daha derinden duyuyorum.
Adımlarımı hızlandırıyorum, ellerimi meşgul ediyorum, zihnimi sürekli bir yerlere sürüklüyorum.
Sanki hareket ettikçe acı beni bulamayacak, durdukça üzerime çökecek gibi..geceler de öyle oluyor.
bana kalbinde verdiğin yeri düşünüyorum, o yeri özlüyorum.
bana bakışlarının güzelliğini özlüyorum.
ilk defa bu denli kalbimde yer eden birini kaybettim, evet çiçeğim sen değil
ben seni kaybettim.
ben artık senin için de gökyüzüne bakıyorum.