Utanç insana özgü bir duygu sanılır
Utanan hayvanlar gördüm ben
İnsanlar tanıdım buna karşılık
Utanmak nedir bilmeyen
Zaman geçer, devran döner
Yıkılır sarayı, zindanı zalimin
Efendi uşağını terk eder
Gereği kalmayınca hizmetin
Hele azıcık da diklendiniz mi
Yersiniz kaçınılmaz tekmeyi
Hadi, sıkıysa diklenin
Bir mavi çiçek kalmıştı sadece
Ama yoktu koklayacak kimse
Kötülüğün tarihi yazıldığında
Cellatlar, uşaklar, infazcılar
Efendilerinin yani başında
Pişmanlık içinde kıvranacaklar