Elif Çelik
@atumaii
97 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
Kitapların her zaman yaşayan bir ruh olduğuna inandım fakat bu sefer ki çok farklıydı. Kelimelerin arasında Cihan ile dost oldum ve hayatını onunla birlikte yaşadım. Mimar Sinan'ı bazı yerlerde kendi ustam olarak görüp nasihatlerini can kulağı ile dinledim. Fillerin muhteşemliğini gördüm ve hayran kaldım. Diğer kitapların aksine bitirdikten sonra ne konusuna ne de bana kattıklarına takıldım. Kitap bittiğinde benden bir dostum almış gibi hissettim ve onun hüznünü yaşadım. Bence bu kitabı bu kadar güzel yapan bir ruha sahip olmasıydı. Bir yapı inşa eder gibi sayfalar boyunca taşları üst üste koyup bir hikayenin bitişini Mimar Sinan'ın muntazam eserlerinden birini izliyormuş gibi izledim. Masumane bir aşka, hayvanlarla kurulan dostluğa, yaşam da bir tutkuya sahip olmanın ne olduğuna ve merakın bir insana verilmiş en iyi hediye olduğuna şahit oldum. Ustam ve Ben bana bir dostluk ve güzel hayat dersleri hediye etti.
Kambur, kendiliğinde yaşayan bir kimsenin dünyayı tanımama hikayesi. Çocukluğundan itibaren ona verilen etiketler yüzünden kaybolmuş ve yolu kendi içine doğru bulmuş. Hayatta görülmedikçe varlığını
İnsanın varlığını oluşturan kökleri görmezden gelmesi mümkün mü?
Hayat Süreyya'ya bir boşluk hediye etti ya da onu bir boşlukla lanetledi. Hayatı boyunca görmezden geldiği boşluğunun bütün hayatını yutabileceğini fark etmeden yaşadı. Süreyya, köklerine o kadar küs bir kadın ki yaşamla bir bağlantı kurmamak için hayatını feda etti. Belki insan içinde kalan cevapsız soruların yüküyle yeni sorular sormaya mecal bulamıyordur. Yaşadıklarıyla, yazdıklarıyla, kendisinden uzaklaşmak için verdiği bütün çabaya rağmen kendisine ulaşmasıyla kendi hikayesinin yaralı bir kahramanı oldu. Süreyya isminin anlamı ile ya da ona biçilen kader ile yaşarken itirazlarını, isyanını, bütün çabasını yazdığı karakterlerine aktardı. Korkularıyla romanlarında yüzleşti. Bu hikaye bir kadının kendisini bulmasından ziyade kendisini görmeye cesaret etmesinin hikayesiydi.
Yaşamak için denemek gerektiğini öğretti.
Geçip giden bir hayatta kendin olmak için ne yapabilirsin?
Kendisi olmayı seçmiş, kendisi ile yüzleşmiş insanların dipteki yaşamlarını okuyoruz. Kitaptaki birbirinden tamamen farklı beş karakter dünyanın ekseninden çıkıp dibe inme cesaretini gösteriyorlar. Hayatları bir insanın içinde yaşadığı bütün duyguları ve durumları tasvir ederken onların birlikte insanın ne demek olduğunu anlatıyor. Kimi hayatını terk ederken, kimi tamamen unutmayı seçiyor. Birisi sonuna kadar savaşırken, diğeri hayatın baskısı altında ezilmişliği sembolize ediyor. Bana en garip gelen şey ise olumlu bir duygunun geçmediği bu dünyada birleştiklerinde bir bebek buluyor olmaları. Sanki hayat için verilen mücadelenin farklı yönlerini temsil ederken mücadele sonucu insanın kendisini yeniden doğurması gibi bir bebek buluyorlar. Yaşamdaki özgürlükleri verdikleri mücadele ile birleştiğinde kendileri olabiliyorlar. Belki de insanın kendi benliğini bulması için ayakları yere sağlam basacak kadar içindeki derinliğe inmesi gerekiyordur.
Tavşan, gerçeklik ile hayal arasındaki ince, kaygan bir çizgide ilerleyen, tuhaflıklarla bezeli bir yolculuk.
Kitap daha ilk sayfadan itibaren netlikten çok sorularla örülü bir atmosfer kuruyor. Yüksek lisans öğrencilerinden oluşan bir kız grubunun yaratıcı süreçlerini ve bu sürecin sınır tanımaz doğasını okurken, yalnızca yaratıcılığın değil, bireyselliğin ve aidiyetin de sorgulandığına tanıklık ediyoruz.
Grup baskısı, kimlik arayışı ve gerçek dediğimiz şeyin kırılganlığı gibi temalar, hikâyenin her köşesinden sızıyor. Ana karakterin, tuhaflıklarla dolu bir dünyanın basamaklarını tek tek tırmanarak kendi özüne ulaşma çabası, adeta bilinçle bilinçdışının dansını izlemek gibi.
Tavşan, okurunu dünyadaki tüm tuhaflıkların ardında saklanan gerçekle yüzleşmeye çağırıyor.
Ve bu çağrı, hem rahatsız edici hem de büyüleyici bir şekilde yapılıyor.
